niedziela, Lipiec 10, 2022

  • niedziela, 10 Lipiec, 2022

    godz. 09:30
    42. rocznica „Świdnickiego Lipca”

    42. rocznica „Świdnickiego Lipca”

    Data: 

    niedziela, 10 Lipiec, 2022

    Godzina: 

    09:30

    Miejsce: 

    Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Świdnik”, Aleja Lotników Polskich 1

    Opis wydarzenia: 

     
    Wojewoda lubelski Lech Sprawka weźmie udział w obchodach  42. rocznicy „Świdnickiego Lipca”.
     
    Strajk w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL-Świdnik trwał od 8 do 11 lipca 1980 roku. Był to pierwszy z lipcowych protestów na Lubelszczyźnie. Zapoczątkował falę strajków określanych mianem Lubelskiego Lipca 1980. Protest pracowników WSK PZL-Świdnik kończyło pierwsze porozumienie między robotnikami a władzą, jakie zawarto w lecie 1980 roku.
     
    Program:
     
    godz. 9.30 Rozpoczęcie uroczystości
     
    ● Wprowadzenie sztandarów
    ● Odśpiewanie hymnu państwowego
    ● Powitanie gości i krótkie wprowadzenie
    ● Okolicznościowe przemówienia, m.in. wojewody lubelskiego Lecha Sprawki
     
    godz. 9.50  Złożenie kwiatów pod pomnikiem „Świdnickiego Lipca”
     
    godz. 10.10  Odprowadzenie sztandarów
     
    godz. 10.15 Zdjęcie grupowe
     
    około godz. 10.20 Zakończenie uroczystości
     
    Uwaga! Wejście na teren zakładu wyłącznie za wcześniejszym zgłoszeniem. Za akredytację odpowiedzialny jest Pan Andrzej Kuchta - przewodniczący KM NSZZ "Solidarność" PZL Świdnik (tel. 783 633 017).
     
    ***
     
    1 lipca 1980 r. władze PRL podniosły ceny niektórych artykułów mięsnych i wędlin. Wkrótce przez Polskę przetoczyła się fala strajków pracowniczych, których pierwszą odsłoną był Lubelski Lipiec. U progu lat osiemdziesiątych XX w. pogłębiał się kryzys gospodarczy PRL. By ratować sytuację, ekipa Edwarda Gierka wprowadziła podwyżkę „niektórych gatunków wędlin i mięsa” – o tyle dotkliwą, że 1 lipca 1980 r. wzrosły ceny tych produktów w bufetach i stołówkach zakładowych. W różnych częściach kraju szybko wybuchły spontaniczne strajki. Protestowały m.in. zakłady w Ursusie, Poznaniu i Mielcu. Domagano się niewiele: na ogół odwołania podwyżki lub podniesienia płac, poprawy zaopatrzenia itp. Chcąc jak najszybciej zgasić strajki, władze spełniały postulaty protestujących, co jednak skłaniało do buntu załogi kolejnych przedsiębiorstw. Strajki na Lubelszczyźnie, zapoczątkowane 8 lipca w Świdniku, a w następnych dniach podjęte także m.in. w Lublinie, były już masowe i lepiej zorganizowane. Powoływano komitety strajkowe, spisywano postulaty, prócz żądań ekonomicznych, pojawiały się polityczne. Podjęto nawet próbę utworzenia ponadzakładowego komitetu strajkowego. Według niepełnych, zaniżonych danych MSW PRL, strajki lipcowe objęły łącznie ok. 80 tys. osób w 177 zakładach pracy, w różnych częściach kraju. Władze długo starały się bagatelizować ten bunt społeczny. Lokalna prasa informowała co najwyżej o „przerwach w pracy”. 11 lipca w Świdniku doszło do podpisania porozumienia kończącego strajk – pierwszej wówczas pisemnej umowy między strajkującą załogą a władzą. Stopniowo także w innych miastach protestujący decydowali się na powrót do pracy. Fala strajkowa opadła, ale nie wygasła. 14 sierpnia rozpoczął się strajk w Stoczni Gdańskiej, a jeszcze w tym samym miesiącu, Polacy wywalczyli prawo do zakładania wolnych związków zawodowych. Był to ewenement w państwach zdominowanych przez Związek Sowiecki.

    Organizatorzy: 

    Zarząd Regionu Środkowo-Wschodniego NSZZ "Solidarność"